Marokańskie Płytki Cementowe (płytki podłogowe)

Płytki cementowe zwane również terazzo jest znanym od czasów historycznych materiałem wykończeniowym. Prawdopodobnie jego korzenie sięgają antyku. Stały się one bardzo popularne na przełomie XIX i XX w. I były w szerokim zastosowaniu do lat 50 XX w, zarówno w budownictwie jak renowacji zabytków. Płytki te są wytwarzane z masy cementowej w ręcznym procesie produkcji. Powierzchnia płytek jest lekko porowata.

Występują płytki jednobarwne, wielokolorowymi deseniami jak i z wstawkami z metalu. Z uwagi na ręczną produkcję mają niepowtarzalny, “żywy” charakter estetyczny gdyż pewne wyszczerbienia, niedokładności i uszkodzenia na kantach są typowe dla tego rodzaju płytek.

Płytki cementowe nie są mrozoodporne i nadają się wyłącznie do zastosowań wewnętrznych.

Temperatura posadzek z ogrzewaniem podłogowym powinna być w zakresie 22-28 °C. Przewody grzewcze powinny być umieszczane 5 cm pod płytkami. Zbyt duże wahania temperatury mogą powodować powstawanie rys i spękań.

Dane techniczne (orientacyjnie w zależności od producenta)

• Wymiary: L/B 20/20 cm (+-0,5mm)
• Grubość 1,6 do 2 cm (+- 3mm)
• Waga: 1,3-1,9kg/Stk.
• Odporność na Ściskanie: >1200 N
• Odporność na ściskanie jak marmur : II/III Klasa.
• Klasa poślizgowości: R9

Płytki cementowe produkowane są ręcznie przy użyciu prasy hydraulicznej i metalowej formy. W przypadku produkcji płytek z wielobarwnym deseniem jest on uprzednio opracowany jako oddzielone pola w ww formie.

Po umieszczeniu formy w ramie poszczególne pola zostają wypełnione plastyczną mieszanką pyłu marmurowego, mączki kamiennej i barwników. Następnie forma oddzielająca desenie zostaje usunięta. Podczas tego procesu powstają charakterystyczne miękkie przejścia kolorystyczne pomiędzy obszarami o różnym zabarwieniu. Na ten barwny wzór zostaje naniesiona zaprawa cementowa w stanie półsuchym. Następnie zostaje tak przygotowany półprodukt poddany prasowaniu w prasie hydraulicznej. Po wyjęciu z formy po odpowiednim czasie płytki są namaczana przez wiele godzin. Nim staną się gotowe do układania muszą do czasu utwardzenia i wyschnięcia zaprawy być składowane przez kilka tygodni.

Układanie płytek cementowych

Do układania płytki cementowej zaleca się stosowanie klejów wysoko elastycznych oraz szybkowiążących. Zaleca się stosowanie ok. 3 mm fugi białej lub w odcieniach szarości. Nie zalecamy stosowania fug kolorowych – pigmenty w nich zawarte są bardzo trudne do późniejszego ich czyszczenia.

Płytki cementowe zachowują się przy układaniu podobnie do płytek z kamienia naturalnego. Łatwo podczas montażu o zabrudzenia lub w razie zamoczenia wypaczać się. Aby temu zapobiec należy używać szybkoschnącej i elastycznej zaprawy klejowej do układania na średniej grubości warstwie kleju. Jest to ważne ze względu na dość znaczne różnice w grubości płytek (3mm). Podłoże musi być czyste, płaskie, suche i odpowiednio zagruntowane. Przed przyłożeniem płytki należy usunąć warstewkę kurzu z jej spodu. Z uwagi na bardzo ostre (prostopadłe) krawędzie należy układać płytki bardzo starannie z zastosowaniem minimalnej spoiny 1-2, max 3 mm. Płytki można również układaćbezfugowo. Docięcia należy wykonać za pomocą piły tarczowej z chłodzeniem wodnym. Należy unikać wszelkich sytuacji mogacyh mieć wpływ na nierównomierne schnięcie. Może ono doprowadzić do wypaczania się płytek. Należy również zwrócić uwagę na odpowiednie poprowadzenie przerw dylatacyjnych.

Krok 1: Układanie

Podłoże musi być całkowicie wysuszone. W innym przypadku podczas wychodzenia wilgoci, na powierzchni płytki powstaną solne wykwity. Płytki cementowe cechuje tekstura, dzięki której nieco różnią się jedna od drugiej dlatego przy układaniu należy pomieszać równomiernie płytki z różnych opakowań oraz rozłożyć i sprawdzić tworzą jednolity układ barwny. Przy rozpakowaniu zwracać uwagę na krawędzie i uszkodzenia.

Jeżeli płytki są układane w tradycyjnym układzie należy rozpoczynać układanie od środka pomieszczenia a następnie układać płytki wokół. W razie konieczności docinać piłą tarczową. Należy uważać na utrzymanie założonego ornamentu, w czym może pomóc uprzednio wykonany plan posadzki.

Zaprawę należy rozprowadzać równomiernie na podłożu 10 mm packą grzebieniową. Jednocześnie należy posmarować równomiernie spód płytki klejem. Po przyłażeniu płytki należy ją ostrożnie wypoziomować (przy użyciu sznura lub poziomnicy), nie wolno używać młotka gumowego gdyż powstaną spękania i rysy.

Krok 2: Spoinowanie (fugowanie)

Należy stosować do fugowania wysokiej jakości drobnoziarnistą zaprawę do fugowania.

Uwaga: Plamy zaprawy cementowej usuwać na bieżąco za pomocą wilgotnej gąbki, gdyż zaschnięte nie dają się usunąć. Również woda do płukania ww gąbki powinna być często wymieniana.

Aby ułatwić dalszą eksploatację i czyszczenie płytek niektórzy producenci płytek polecają użycie środka wspomagającego fugowanie który należy nanieść gąbką na płytki i przed zafugowaniem pozostawić do wyschnięcia. W przypadku zastosowania takiego środka należy do późniejszej impregnacji stosować środki tego samego producenta.

UWAGA – Nigdy nie używać środków czyszczących na bazie kwasów!

Krok 3: Impregnacji i pielęgnacja

Przed impregnacją należy płytki dokładnie wyczyścić. Posadzka musi być również całkowicie wyschnięta. Płytki cementowe mają otwarte pory, dlatego do mycia nie wolno używać środków zawierających kwasy - proszek do czyszczenie jest w tym wypadku całkowicie wystarczający. Jest wiele środków pielęgnacji płytek cementowych dostępnych na rynku. Najlepszym sposobem pielęgnacji płytek cementowych są sposoby tradycyjne. Wprawdzie istnieje wiele produktów na rynku, całkowicie wystraszające jest używanie do zmywania proszku do czyszczenia, szarego mydła oraz jako wykończenie wosku do froterowania. Jeżeli jednak skorzystano ze środka wspomagającego fugowanie należy używać środków tego samego producenta.

Uwaga!

Powyższy tekst jest tłumaczeniem z zewnętrznych źródeł niemieckich – w sprawach pielęgnacji i impregnacji udzielamy wskazówek, które w zależności od rozwoju dostępności różnych produktów li technologii na naszym rynku mogą różnić się od wyżej opisanych.

Pozdrawiamy Rogiński Warsztat Artystyczny s. c.

Poniżej kilka oryginalnych (ok. 100 letnich podłóg). Zdjęcia wykonano w Maroko.

Dla odmiany, przedstawiamy kilka współczesnych realizacji płytki cementowej. Zdjęcia wykonane w Niemczech, realizacje w Polsce już niebawem.

Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą płytek cementowych!

Zapraszamy również do artykułu opisującego konkretną aranżację wnętrza z użyciem naszych licówek.

Zapraszamy!

Serwis umożliwia wymianę informacji, komentarzy pomiędzy użytkownikami.

Zapraszamy i polecamy!

Płytki kłaść na grubą warstwę kleju tak, aby ewentualne nierówności i krzywiznę płytek wygubić na kleju. Płytki są formowane ręcznie i mają tendencję do lekkiego wybrzuszenia wierzchnią warstwą do góry. Ewentualne wystające krawędzie lub kanty można zetrzeć grubym papierem ściernym. Polecamy stosowanie kleju do terakoty SOPRO.

Po związaniu kleju wyczyścić powierzchnię płytek, można stosować wilgotna gąbkę, zabrudzenia po kleju można zetrzeć papierem ściernym, można też użyć środków do usuwania nalotów cementowych.

Na suchą i czystą powierzchnię nanieść wałkiem gąbkowym jedną warstwę impregnatu do terakoty ProtectGuard WL. Odczekać do całkowitego wyschnięcia (zalecamy odczekanie 1 nocy), temperatura otoczenia musi być wyższa niż 10 st. C.

Fugowanie terakoty - dzięki impregnatowi fugujemy płytki tak samo jak płytki glazurowane, bardzo pomocna jest paca płytkarska z gąbką. Fuga do terakoty powinna być odpowiednia tzn. jej deklarowana przez producenta szerokość powinna odpowiadać szerokości zastosowanej fugi, w praktyce nadają się wszystkie fugi, których szerokość stosowania wynosi do 2 cm. Osobiście polecam fugi do terakoty SOPRO - są one sprawdzone w bardzo dużej części naszych realizacji.

Po wyczyszczeniu fugi i jej wyschnięciu nanosimy drugą warstwę impregnatu (w szczególnych przypadkach można jeszcze użyć kwasu lub papieru ściernego, ale przy prawidłowej aplikacji nie powinny być konieczne dalsze zabiegi czyszczące).

Powierzchnia będzie gotowa do użytku po całkowitym jej wyschnięciu - ok. 24 godzinach.

Powodzenia w montażu!

Stan przed remontem:

Wszystkie te elementy zostały poddane starannej renowacji. Konieczne było wykorzystanie współczesnych klepek z litego dębu czerwonego oraz sztukaterii.

Poważnej renowacji zostały poddane piece.

Projekt wnętrz zakładał maksymalne zachowanie starego układu ścian - niezbędne były tylko niewielkie przesunięcia.

Meble kuchenne wykonane zostały z litego drewna bukowego. Ich generalna stylistyka jest współczesna. Klimatem nawiązują jednak  do starych kuchni: szafki są wolnostojące, mają też nóżki, a nie cokoły.

W korytarzu pozostawiono odkryte oryginalne łukowe nadproże nad otworem drzwiowym i oczyszczoną starą cegłę.

Projekt łazienki  zakłada  nawiązanie charakterem do klimatu sprzed 100 lat.

Zapraszamy do kontaktu z firmą INNA - Manufaktura Wnętrz.

Linki:

• Aranżacje łazienki
• Projekty mebli kuchennych
• Projekty wnętrz
• Obiekty użyteczności publicznej

Kontakt do firmy:

http://innaprojekt.com/index.php

Adres:

Gdańsk - Starówka - ul. Ogarna 78/79 lok. 2, tel: +48 601 610 517, +48 601 150 155, mail: inna@innaprojekt.com

Przeczytaj artykuł o realizacjach wnętrzarskich Manufaktury INNA!

Schematy ułożenia podłóg z terakoty.

 A poniżej kilka przykładów ułożenia podłóg terakotowych przez nas wykonanych:

Powyżej płytka z terakoty 10 x 10 oraz płytka mozaikowa luzem. Na zdjęciu podłoga w łazience.

Powyżej mozaika GWIAZDY, a poniżej płytka sześciokątna.

 Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą w naszym sklepie internetowym!

Osoby zainteresowane zakupem cegły gotyckiej formowanej ręcznie prosimy o kontakt: studio@roginski.pl

Zdjęcie przed renowacją 

Poniżej zdjęcia z realizacji

Został wzniesiony w staraniem księcia cieszyńskiego Piastów cieszyńskich. Jest typem zamku miejskiego od początku włączonego w system fortyfikacji Bielska i będącego zarazem najsilniejszym elementem jego obwarowań. Pełnił także rolę śląskiej warowni granicznej, strzegąc granicy dzielnicowej i państwowej na Białej.

Od końca XVI wieku rola obronna zamku malała i przekształcał się on coraz bardziej w rezydencję szlachecką, stanowiąc od 1572 r. centrum administracyjno-gospodarcze państwa bielskiego (od 1752r. Księstwo Bielskie) oraz siedzibę jego właścicieli. Na skutek licznych przebudów zatarte zostały jego dawne cechy stylowe. Ostatnia z nich miała miejsce w latach 1855 -1864 (wtedy powstała m.in. eklektyczna fasada zwrócona ku Bolesława Chrobrego). Od 1945r. jest siedzibą Muzeum w Bielsku-Białej (d. Muzeum Okręgowe), wcześniej przez ponad 200 lat był własnością rodu Sułkowskich.

Ekspozycja muzeum obejmuje: XIX-wieczną reprezentacyjną klatkę schodową, salę militariów i sztuki myśliwskiej, wystawę sztuki polskiej i europejskiej od XIV do XVII wieku, salon muzyczny, salon biedermeierowski, galerię malarstwa polskiego i europejskiego od XIX do XX wieku, galerię współczesnej sztuki regionu, wystawę prezentującą dzieje zamku, Bielska, Białej i okolic, wystawę etnograficzną, wystawę grafiki przełomu XIX i XX wieku, wystawę malarstwa portretowego od roku 1800 do lat trzydziestych XX wieku, wnętrza z prezentacją pamiątek po rodzinie Sułkowskich i salę z rycerzem – lapidarium.

Historia zamku

W miejscu wznoszącego się w centrum Bielska-Białej zamku miał według legendy znajdować się niegdyś gródek rozbójników napadających na podróżujących kupców. Książę opolski Kazimierz († 1229/1230) wytępił zbójców i zdobył ową fortalicję, by w jej miejscu wystawić zameczek myśliwski z czasem rozbudowany do postaci okazałego zamku, przy którym rozwinęło się miasto Bielsko.

Zabytkowy witraż z symboliką heraldyczną

Najstarsze części zamku pochodzą z XIV wieku, przez następne stulecia był stopniowo rozbudowywany i przekształcany. Jest typem zamku miejskiego od początku włączonego w system fortyfikacji Bielska i będącego zarazem najsilniejszym elementem jego obwarowań. Przez stulecia pełnił rolę śląskiej warowni granicznej, najpierw strzegąc granicy księstw dzielnicowych cieszyńskiego i oświęcimskiego, od połowy XV wieku granicy państwowej czesko-polskiej. Od końca XVI wieku rola obronna zamku malała i przekształcał się on coraz bardziej w rezydencję szlachecką. Współczesny wygląd budowli pochodzi z czasów ostatniej wielkiej przebudowy z drugiej połowy XIX wieku, która zatarła całkowicie jej dawne cechy stylowe. W latach 1899-1973, w miejscu widocznego obecnie od strony wschodniej ceglanego muru oporowego, stał ciąg tzw. Bazarów Zamkowych tworzących efektowną podbudowę architektoniczną dla bryły zamku. Niestety, bazary wyburzono w związku z poszerzaniem ulicy Zamkowej.

Zamek wzniesiony przez władających Księstwem Cieszyńskim Piastów przez ponad dwa stulecia służył jako jedna z ich siedzib. Od 1572 roku był centrum administracyjno-gospodarczym samodzielnego bielskiego państwa stanowego, którym władali przedstawiciele szlacheckich rodzin Promnitzów, Schaffgotschów, Sunneghów, Solmsów i Haugwitzów. W 1752 roku państwo to podniesione zostało do rzędu księstw i przeszło w ręce familii Sułkowskich. Księstwo Bielskie istniało do 1849 roku, kiedy to podczas wprowadzania w Austrii nowoczesnego podziału administracyjnego, likwidującego stare struktury feudalne, jego tereny weszły w skład bielskiego starostwa powiatowego. Sam zamek oraz liczne dobra w mieście pozostawały w posiadaniu Sułkowskich do 1945 roku. Po II wojnie światowej zamek przejęty został przez Państwo Polskie i służył jako siedziba licznych instytucji kulturalnych. Od 1983 roku jego jedynym użytkownikiem jest państwowe Muzeum w Bielsku-Białej. Najstarszy opis zamku zawarty w urbarzu państwa bielskiego z 1571 roku:

Po pierwsze jest zamek w mieście Bielsku położony, dobrze wymurowany, w nim 15 pokojów oraz izb, też 22 starannie utrzymane sklepione pomieszczenia, duże i małe, wraz z nowo wzniesionym murowanym budynkiem browaru i słodowni, który poza obrębem zamku, lecz tuż obok jest ulokowany, do tego przynależne stajnie, duży spichlerz, pralnia oraz izby kąpielowe, obok których woda przepływa. Dalej przy zamku tym jest sad duży z urodzajnymi owocowymi drzewami, w nim również wszelakie zioła w razie potrzeby uprawiane być mogą, obok także łąka, i jest też przy nich nowo założony ogród chmielowy, w nim około poczwórnego małdra chmielu rok w rok rosnąć może. Są też w dwóch miejscach dobre stawy do zamku należące, gdzie wody nie zbraknie, w których ryby zimową porą trzymać można.