Serwis umożliwia wymianę informacji, komentarzy pomiędzy użytkownikami.

Zapraszamy i polecamy!

Płytki kłaść na grubą warstwę kleju tak, aby ewentualne nierówności i krzywiznę płytek wygubić na kleju. Płytki są formowane ręcznie i mają tendencję do lekkiego wybrzuszenia wierzchnią warstwą do góry. Ewentualne wystające krawędzie lub kanty można zetrzeć grubym papierem ściernym. Polecamy stosowanie kleju do terakoty SOPRO.

Po związaniu kleju wyczyścić powierzchnię płytek, można stosować wilgotna gąbkę, zabrudzenia po kleju można zetrzeć papierem ściernym, można też użyć środków do usuwania nalotów cementowych.

Na suchą i czystą powierzchnię nanieść wałkiem gąbkowym jedną warstwę impregnatu do terakoty ProtectGuard WL. Odczekać do całkowitego wyschnięcia (zalecamy odczekanie 1 nocy), temperatura otoczenia musi być wyższa niż 10 st. C.

Fugowanie terakoty - dzięki impregnatowi fugujemy płytki tak samo jak płytki glazurowane, bardzo pomocna jest paca płytkarska z gąbką. Fuga do terakoty powinna być odpowiednia tzn. jej deklarowana przez producenta szerokość powinna odpowiadać szerokości zastosowanej fugi, w praktyce nadają się wszystkie fugi, których szerokość stosowania wynosi do 2 cm. Osobiście polecam fugi do terakoty SOPRO - są one sprawdzone w bardzo dużej części naszych realizacji.

Po wyczyszczeniu fugi i jej wyschnięciu nanosimy drugą warstwę impregnatu (w szczególnych przypadkach można jeszcze użyć kwasu lub papieru ściernego, ale przy prawidłowej aplikacji nie powinny być konieczne dalsze zabiegi czyszczące).

Powierzchnia będzie gotowa do użytku po całkowitym jej wyschnięciu - ok. 24 godzinach.

Powodzenia w montażu!

Stan przed remontem:

Wszystkie te elementy zostały poddane starannej renowacji. Konieczne było wykorzystanie współczesnych klepek z litego dębu czerwonego oraz sztukaterii.

Poważnej renowacji zostały poddane piece.

Projekt wnętrz zakładał maksymalne zachowanie starego układu ścian - niezbędne były tylko niewielkie przesunięcia.

Meble kuchenne wykonane zostały z litego drewna bukowego. Ich generalna stylistyka jest współczesna. Klimatem nawiązują jednak  do starych kuchni: szafki są wolnostojące, mają też nóżki, a nie cokoły.

W korytarzu pozostawiono odkryte oryginalne łukowe nadproże nad otworem drzwiowym i oczyszczoną starą cegłę.

Projekt łazienki  zakłada  nawiązanie charakterem do klimatu sprzed 100 lat.

Zapraszamy do kontaktu z firmą INNA - Manufaktura Wnętrz.

Linki:

• Aranżacje łazienki
• Projekty mebli kuchennych
• Projekty wnętrz
• Obiekty użyteczności publicznej

Kontakt do firmy:

http://innaprojekt.com/index.php

Adres:

Gdańsk - Starówka - ul. Ogarna 78/79 lok. 2, tel: +48 601 610 517, +48 601 150 155, mail: inna@innaprojekt.com

Przeczytaj artykuł o realizacjach wnętrzarskich Manufaktury INNA!

Schematy ułożenia podłóg z terakoty.

 A poniżej kilka przykładów ułożenia podłóg terakotowych przez nas wykonanych:

Powyżej płytka z terakoty 10 x 10 oraz płytka mozaikowa luzem. Na zdjęciu podłoga w łazience.

Powyżej mozaika GWIAZDY, a poniżej płytka sześciokątna.

 Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą w naszym sklepie internetowym!

Osoby zainteresowane zakupem cegły gotyckiej formowanej ręcznie prosimy o kontakt: studio@roginski.pl

Zdjęcie przed renowacją 

Poniżej zdjęcia z realizacji

Został wzniesiony w staraniem księcia cieszyńskiego Piastów cieszyńskich. Jest typem zamku miejskiego od początku włączonego w system fortyfikacji Bielska i będącego zarazem najsilniejszym elementem jego obwarowań. Pełnił także rolę śląskiej warowni granicznej, strzegąc granicy dzielnicowej i państwowej na Białej.

Od końca XVI wieku rola obronna zamku malała i przekształcał się on coraz bardziej w rezydencję szlachecką, stanowiąc od 1572 r. centrum administracyjno-gospodarcze państwa bielskiego (od 1752r. Księstwo Bielskie) oraz siedzibę jego właścicieli. Na skutek licznych przebudów zatarte zostały jego dawne cechy stylowe. Ostatnia z nich miała miejsce w latach 1855 -1864 (wtedy powstała m.in. eklektyczna fasada zwrócona ku Bolesława Chrobrego). Od 1945r. jest siedzibą Muzeum w Bielsku-Białej (d. Muzeum Okręgowe), wcześniej przez ponad 200 lat był własnością rodu Sułkowskich.

Ekspozycja muzeum obejmuje: XIX-wieczną reprezentacyjną klatkę schodową, salę militariów i sztuki myśliwskiej, wystawę sztuki polskiej i europejskiej od XIV do XVII wieku, salon muzyczny, salon biedermeierowski, galerię malarstwa polskiego i europejskiego od XIX do XX wieku, galerię współczesnej sztuki regionu, wystawę prezentującą dzieje zamku, Bielska, Białej i okolic, wystawę etnograficzną, wystawę grafiki przełomu XIX i XX wieku, wystawę malarstwa portretowego od roku 1800 do lat trzydziestych XX wieku, wnętrza z prezentacją pamiątek po rodzinie Sułkowskich i salę z rycerzem – lapidarium.

Historia zamku

W miejscu wznoszącego się w centrum Bielska-Białej zamku miał według legendy znajdować się niegdyś gródek rozbójników napadających na podróżujących kupców. Książę opolski Kazimierz († 1229/1230) wytępił zbójców i zdobył ową fortalicję, by w jej miejscu wystawić zameczek myśliwski z czasem rozbudowany do postaci okazałego zamku, przy którym rozwinęło się miasto Bielsko.

Zabytkowy witraż z symboliką heraldyczną

Najstarsze części zamku pochodzą z XIV wieku, przez następne stulecia był stopniowo rozbudowywany i przekształcany. Jest typem zamku miejskiego od początku włączonego w system fortyfikacji Bielska i będącego zarazem najsilniejszym elementem jego obwarowań. Przez stulecia pełnił rolę śląskiej warowni granicznej, najpierw strzegąc granicy księstw dzielnicowych cieszyńskiego i oświęcimskiego, od połowy XV wieku granicy państwowej czesko-polskiej. Od końca XVI wieku rola obronna zamku malała i przekształcał się on coraz bardziej w rezydencję szlachecką. Współczesny wygląd budowli pochodzi z czasów ostatniej wielkiej przebudowy z drugiej połowy XIX wieku, która zatarła całkowicie jej dawne cechy stylowe. W latach 1899-1973, w miejscu widocznego obecnie od strony wschodniej ceglanego muru oporowego, stał ciąg tzw. Bazarów Zamkowych tworzących efektowną podbudowę architektoniczną dla bryły zamku. Niestety, bazary wyburzono w związku z poszerzaniem ulicy Zamkowej.

Zamek wzniesiony przez władających Księstwem Cieszyńskim Piastów przez ponad dwa stulecia służył jako jedna z ich siedzib. Od 1572 roku był centrum administracyjno-gospodarczym samodzielnego bielskiego państwa stanowego, którym władali przedstawiciele szlacheckich rodzin Promnitzów, Schaffgotschów, Sunneghów, Solmsów i Haugwitzów. W 1752 roku państwo to podniesione zostało do rzędu księstw i przeszło w ręce familii Sułkowskich. Księstwo Bielskie istniało do 1849 roku, kiedy to podczas wprowadzania w Austrii nowoczesnego podziału administracyjnego, likwidującego stare struktury feudalne, jego tereny weszły w skład bielskiego starostwa powiatowego. Sam zamek oraz liczne dobra w mieście pozostawały w posiadaniu Sułkowskich do 1945 roku. Po II wojnie światowej zamek przejęty został przez Państwo Polskie i służył jako siedziba licznych instytucji kulturalnych. Od 1983 roku jego jedynym użytkownikiem jest państwowe Muzeum w Bielsku-Białej. Najstarszy opis zamku zawarty w urbarzu państwa bielskiego z 1571 roku:

Po pierwsze jest zamek w mieście Bielsku położony, dobrze wymurowany, w nim 15 pokojów oraz izb, też 22 starannie utrzymane sklepione pomieszczenia, duże i małe, wraz z nowo wzniesionym murowanym budynkiem browaru i słodowni, który poza obrębem zamku, lecz tuż obok jest ulokowany, do tego przynależne stajnie, duży spichlerz, pralnia oraz izby kąpielowe, obok których woda przepływa. Dalej przy zamku tym jest sad duży z urodzajnymi owocowymi drzewami, w nim również wszelakie zioła w razie potrzeby uprawiane być mogą, obok także łąka, i jest też przy nich nowo założony ogród chmielowy, w nim około poczwórnego małdra chmielu rok w rok rosnąć może. Są też w dwóch miejscach dobre stawy do zamku należące, gdzie wody nie zbraknie, w których ryby zimową porą trzymać można.

Historia zamku

Zamek Wiesiołowskich - (gotycko-renesansowy)

Historia zamku

Zamek Wiesiołowskich - (gotycko-renesansowy)

Legenda wiąże powstanie Białegostoku z wielkim księciem litewskim Giedyminem, który miał założyć tu gród będący bazą dla oddziałów dokonujących zbrojnych najazdów na zachód i południe.
Murowany zamek gotycko-renesansowy wzniósł w Białymstoku na polecenie Piotra Wiesiołowskiego budowniczy królewski Hiob Bretfus. Posiadał on dwie kondygnacje, dostępu broniła fosa i umocnienia ziemne. Syn Piotra – Krzysztof Wiesiołowski został marszałkiem wielkim litewskim. Zmarł bezpotomnie w 1637 roku. W testamencie zapisał swoje dobra skarbowi Rzeczypospolitej. Wdowa po nim otrzymała w zamku jedynie dożywocie.

W okresie potopu szwedzkiego w białostockim zamku przebywała chorągiew litewska podległa Januszowi Radziwiłłowi. Jednak żołnierze wypowiedzieli mu posłuszeństwo i pod dowództwem pułkownika Korotkiewicza przeszli na stronę królewską, podporządkowując się Pawłowi Sapieże.

Za zasługi położone przez Stefana Czarnieckiego w wojnie ze Szwedami, Sejm Rzeczypospolitej nadał mu dobra białostockie. Czarniecki przekazał następnie Białystok wraz z zamkiem swojej córce Katarzynie Aleksandrze, żonie Jana Klemensa Branickiego, stolnika koronnego. Od tego czasu zamek stał się siedzibą rodową Branickich Gryfitów.

Historia pałacu
Pałac Branickich - (barokowy)

Stefan Mikołaj Branicki, ojciec hetmana wielkiego koronnego Jana Klemensa Branickiego, zlecił przekształcenie zamku Wiesiołowskich w barokową rezydencję Tylmanowi z Gameren. Ten pochodzący z Utrechtu w Holandii inżynier wsławił się wcześniej m.in. budową pałacu Krasińskich w Warszawie i rezydencji prymasa Michała Radziejowskiego w Nieborowie. Trwająca w latach 1691 - 1697 przebudowa zmieniła całkowicie oblicze budowli. Między innymi jedna z baszt została wykorzystana jako klatka schodowa. W drugiej baszcie usytuowano komnaty. Podczas kolejnej przebudowy podwyższono boczne oficyny, postawiono jońską kolumnadę, wiele rzeźb. Obok parku francuskiego założono park angielski.[2] Dalszej rozbudowy pałacu dokonano już na polecenie Jana Klemensa Branickiego i jego żony Izabeli Poniatowskiej. Z dawnej wojennej przeszłości zamku obecnie widoczne są jedynie zarysy bastionu nie opodal stawu. Istnieje także legenda o podziemnym przejściu między zamkiem i wieżą stojącego w pobliżu kościoła farnego, który w XVII wieku również był przystosowany do obrony.

Pałac Branickich

Widok z ogrodu na pałac

Braniccy skupili wokół siebie wielu znakomitych artystów, poetów, ludzi nauki. Tu przez wiele lat przebywała polska poetka okresu baroku Elżbieta Drużbacka, tu tworzył poeta Franciszek Karpiński. Obok nich malarze: Antoni Herliczka, Sylwester August Mirys. Działał też teatr, orkiestra dworska i zespół baletowy, na gościnne występy przyjeżdżały włoskie aktorki. Na dworze Branickiego gościli (i często mieszkali przez pewien czas): król August II (1726-1727 i powtórnie 1729), król August III z żoną i synami Ksawerym i Karolem (1744 i 1752), książę kurlandzki Karol (dwukrotnie w 1759), biskup Ignacy Krasicki (1760), Stanisław August Poniatowski (sporadycznie za życia Branickiego, zaś po jego śmierci bardzo często odwiedzał siostrę i przebywał na dworze pewien czas), cesarz Józef II Habsburg (1780), wielki książę Paweł, późniejszy car, z żoną (1782), król Ludwik XVIII (1798), także posłowie: francuscy, angielscy, tureccy i rosyjscy.

W 1754 roku hetman założył przy pałacu pierwszą w Polsce uczelnię wojskową - Wojskową Szkołę Budownictwa i Inżynierii. Następnie mieściła się tu Szkoła Akuszeryjna, a od 1773 roku Szkoła Akademicka Zgromadzenia Białostockiego, którą stworzyła Komisja Edukacji Narodowej. Po śmierci hetmana Branickiego, spadkobiercy sprzedali rezydencję królowi pruskiemu. W okresie zaboru rosyjskiego pałac został zdewastowany.

Po pierwszej wojnie światowej pałac był siedzibą urzędu wojewódzkiego i rezydencją wojewody.

Podczas wojny polsko-bolszewickiej pałac był siedzibą Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego Polski.

W czasie II wojny światowej prawie doszczętnie zburzony, odbudowany w latach 1946-1960, nawiązując do stanu z XVII wieku, jednak pośpiech z jakim przeprowadzono odbudowę, nie pozwolił na zebranie pełnej dokumentacji, rekonstrukcja jest więc niezbyt wierna.

Obecnie ma tu siedzibę rektorat Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku.

Na parterze zamku właściwego mieściły się pomieszczenia gospodarcze; na pierwszym piętrze: komnaty mieszkalne, kaplica, kuchnia, jadalnia, sala narad; na piętrze drugim znajdowały się magazyny i zbrojownia. Zwykle kaplica, kapitularz i refektarz były pomieszczeniami dwunawowymi z kolumnami w środku. Sklepienia gotyckie, ostrołukowe i żebrowane. Ściany zdobione malowidłami.

• W kapitularzu - sali narad - co tydzień pod przewodnictwem komtura odczytywano regułę, prawa i zwyczaje zakonne oraz wymierzano karę batów.
• Refektarz pełnił funkcję jadalni i pomieszczenia w którym spędzano wolny czas.
• Sypiano w ubraniu we wspólnych dormitoriach. Jedynie komturowie posiadali małe mieszkania.
• Latryna mieściła się w osobnej wieży stojącej nad fosą, rzeką i połączona była z zamkiem wysokim gankiem.
• Na podzamczu znajdowały się stajnie, kuźnie, obory, pomieszczenia służby. Podzamcze od zamku właściwego oddzielała fosa ze zwodzonym mostem.

Zamek z podzamczem otaczała fosa z murem obronnym z basztami.

Podobnie uważał prof. Janusz Bogdanowski, który zaproponował następującą definicję: zamek to samodzielne dzieło obronne o zabudowie zwartej, powstałe w okresie średniowiecza, łączące dominującą funkcję obronną z mieszkalną i gospodarczą. Zamek przystosowany był do obrony zamkniętym obwodem obronnym.

Polska nazwa “zamek” pochodzi od zamykania drogi lub “zamknięcie”.

Rodzaje zamków

Podział ze względu na funkcję:

• strażnicze
• mieszkalne
• administracyjne
• refugialne (schronieniowe)

Podział ze względu na usytuowanie:

• skalne
• wyżynne
• nizinne
• wodne
• miejskie

Podział ze względu na rodzaj użytego przy budowie materiału:

• drewniane (kasztel)
• ceglane
• kamienne

Funkcje i cechy zamku

Zamek służył jako:

• siedziba władcy, administracji starosty, kasztelana, księcia) (np. Bielsko-Biała)
• placówka militarna (np. Dybów)
• więzienie (np. Chęciny, Lipowiec)
• miejsce sądów (np. Wiślica)
• ochrona granic i szlaków (np. Czorsztyn i Niedzica)
• miejsce schronienia ludności (refugium, np. Pieniny)

Często występujące cechy charakterystyczne zamku:

• wysokie i grube mury zewnętrzne ze strzelnicami, które otaczają budowlę z każdej strony
• wieża stołp albo donżon)
• ufortyfikowane wejścia, często rozbudowane o kraty, mosty zwodzone, wykusze i wieże
• otwory okienne na zewnątrz murów małe i wysoko umieszczone
• kaplica
• dziedziniec
• na zewnątrz zamku przeszkody terenowe jak: dodatkowe mury, fosy, wały, mosty zwodzone oraz ewentualnie dodatkowe fortyfikacje, bastiony, teren wyrównany, pozbawiony trwałych lub wysokich budowli, wysokich drzew itp.
• mury zakończone blankami i machikułami
• w linii murów baszty

Zaplecze gospodarcze zamku średniowiecznego stanowiło podzamcze. W skład zamku oprócz pomieszczeń mieszkalnych wchodziły także pomieszczenia specjalne , np.: magazyny, warsztaty, stajnie, prochownie, więzienia, kuźnie itd. Pomieszczenia mieszkalne należały do stałych mieszkańców zamku oraz do obsadzającej zamek załogi.

Historia

W Polsce pierwsze zamki zaczęły powstawać po roku 1200 (Legnica, Kraków, Wleń) a przestano je budować około 1530, gdy w związku z rozwojem broni palnej ich rolę przejęły twierdze bastionowe.

Z czasem część zamków zmieniła swoje funkcje, a co za tym idzie wygląd, stając się w wyniku przebudowy pałacami, natomiast w czasach nowożytnych typowe militarne funkcje zamków przejęły twierdze. Często jednak nowe obiekty zachowały nazwę “zamek” – nie mając jednak nic wspólnego z zamkami średniowiecznymi (np. tzw. “zamki romantyczne” w XIX w.).